احادیث گریه بر امام حسین علیه السلام

امام صادق عليه السّلام
۱۰. قالَ لى اَبى: يا جَعْفَرُ! اَوْقِفْ لى مِنْ مالى کَذا وکذا النّوادِبَ تَنْدُبُنى عَشْرَ سِنينَ بِمنى اَيّامَ مِنى.
پدرم امام باقر عليه السّلام به من فرمود:اى جعفر! از مال خودم فلان مقدار وقف نوحه خوانان کن که به مدّت ده سال در (منا) در ايام حجّ، بر من نوحه خوانى و سوگوارى کنند.
بحارالانوار، ج ۴۶، ص ۲۲۰
امام صادق عليه السّلام
۱۱. ما مِنْ اَحَدٍ قالَ فى الحُسَينِ شِعْراً فَبَکى وَ اَبکْى بِهِ اِلاّ اَوْجَبَ اللّهُ لَهُ الْجَنّةً وَ غَفَرَ لَهُ.
هيچ کس نيست که درباره حسين عليه السّلام شعرى بسرايد و بگريد و با آن بگرياند مگر آن که خداوند، بهشت را بر او واجب مى کند و او را مى آمرزد.
رجال شيخ طوسى ، ص ۲۸۹
امام صادق عليه السّلام
۱۲. مَنْ قالَ فينا بَيْتَ شِعْرٍ بَنَى اللّهُ لَهُ بَيْتاً فىِ الْجَنَّةِ.
هرکس در راه ما و براى ما يک بيت شعر بسرايد، خداوند براى او خانه اى در بهشت، بنا مى کند.
وسائل الشيعه ، ج ۱۰، ص ۴۶۷
امام صادق عليه السّلام
۱۳. اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى جَعَلَ فىِ النّاسِ مَنْ يَفِدُ اِلَيْنا وَ يَمْدَحُنا وَ يَرْثى لَنا.
خدا را سپاس که در ميان مردم ، کسانى را قرار داد که به سوى ما مى آيند و بر ما وارد مى شوند و ما را مدح و مرثيه مى گويند.
وسائل الشيعه ، ج ۱۰، ص ۴۶۹
امام سجاد عليه السّلام
۱۴. اِنّى لَمْ اَذْکُرْ مَصْرَعَ بَنى فاطِمَةَ اِلاّ خَنَقَتْنى لِذلِکَ عَبْرَةٌ.
من هرگز شهادتِ فرزندان فاطمه (عليها السّلام) را به ياد نياوردم، مگر آنکه بخاطر آن، چشمانم اشکبار گشت .
بحارالانوار، ج ۴۶، ص ۱۰۹
امام باقر عليه السّلام
۱۵. ما مِنْ رَجُلٍ ذکَرَنا اَوْ ذُکِرْنا عِنْدَهُ يَخْرُجُ مِنْ عَيْنَيْهِ ماءٌ ولَوْ مِثْلَ جَناحِ الْبَعوضَةِ اِلاّ بَنَى اللّهُ لَهُ بَيْتاً فى الْجَنَّةِ وَ جَعَلَ ذلِکَ الدَّمْعَ حِجاباً بَيْنَهُ وَ بَيْنَ النّارِ.
هيچ کس نيست که ما را ياد کند، يا نزد او از ما ياد شود و از چشمانش هر چند به اندازه بال پشه اى اشک آيد، مگر آنکه خداوند برايش در بهشت ، خانه اى بنا کند و آن اشک را حجاب ميان او و آتش دوزخ قرار دهد.
الغدير، ج ۲، ص ۲۰۲
امام صادق عليه السّلام
۱۵. بَکى عَلىُّ بْنُ الحُسَينِ عليه السّلام عِشْرينَ سَنَةً وَ ما وُضِعَ بَيْنَ يَدَيْهِ طَعامٌ اِلاّبَکى.
امام زين العابدين عليه السّلام بيست ساله (به ياد عاشورا) گريست و هرگز طعامى پيش روى او نمى گذاشتند مگر اينکه گريه مى کرد.
بحارالانوار، ج ۴۶، ص ۱۰۸
امام صادق عليه السّلام
۱۶. مَنْ ذُکِرْنا عِنْدَهُ فَفاضَتْ عَيْناهُ حَرَّمَ اللّهُ وَجْهَهُ عَلَى النّارِ.
نزد هر کس که از ما (و مظلوميت ما) ياد شود و چشمانش پر از اشک گردد، خداوند چهره اش را بر آتش دوزخ
هر کس که چشمش در راه ما گريان شود، بخاطر خونى که از ما ريخته شده است ، يا حقى که از ما گرفته اند، يا آبرويى که از ما يا يکى از شيعيان ما برده و هتک حرمت کرده اند، خداى متعال به همين سبب ، او را در بهشت جاودان ، براى ابد جاى مى دهد.
حرام مى کند.
بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۵
امام صادق عليه السّلام
۱۷. مَنْ دَمِعَتْ عَيْنُهُ فينَا دَمْعَةً لِدَمٍ سُفِکَ لَنا اَوْ حَقٍّ لَنا نُقِصْناهُ اَوْ عِرْضٍ اُنْتُهِکَ لَنا اَوْلاَِحَدٍ مِنْ شيعَتِنا بَوَّاءهُ اللّهُ تَعالى بِها فِى الْجَنَّةِ حُقُباً.
هر کس که چشمش در راه ما گريان شود، بخاطر خونى که از ما ريخته شده است ، يا حقى که از ما گرفته اند، يا آبرويى که از ما يا يکى از شيعيان ما برده و هتک حرمت کرده اند، خداى متعال به همين سبب ، او را در بهشت جاودان ، براى ابد جاى مى دهد.
امالى شيخ مفيد، ص ۱۷۵
امام صادق عليه السّلام
۱۷. يا زُرارَةُ! اِنَّ السَّماءَ بَکَتْ عَلَى الْحُسَيْنِ اَرْبَعينَ صَباحاً.
اى زراره ! آسمان چهل روز، در سوگ حسين بن على عليه السّلام گريه کرد.
جامع احاديث الشيعه ، ج ۱۲، ص ۵۵۲
امام صادق عليه السّلام
۱۸. کُلُّ الْجَزَعِ وَ الْبُکاءِ مَکْرُوهٌ سِوَى الْجَزَعُ وَ الْبُکاءُ عَلَى الحُسَينِ عليه السّلام
هر ناليدن و گريه اى مکروه است، مگر ناله و گريه بر حسين عليه السّلام.
بحرالانوار، ج ۴۵، ص ۳۱۳
امام رضا علیه السلام
۱۹. فَعَلَى مِثلِ الحُسَین فَلیَبكِ الباكُون فَإِنَّ البُكاءَ عَلیهِ یَحُطُّ الذُّنُوب العِظامِ
گریه كنندگان باید بر كسى همچون حسین علیه السلام گریه كنند، چرا كه گریستن براى او، گناهان بزرگ را فرو مىریزد.
بحارالانوار، ج ۴۴، ص۲۸۴
امام باقرعلیه السلام
۲۰. وقتی شیعیان به هم می رسند در مصیبت ابا عبدالله (علیه السلام )این جمله را تکرار نمایند :
« اَعظَمَ اللهُ اُجُورَنا بمُصابنا بالحُسَین (علیه السلام ) وَ جَعَلَنا وَ اِیاکُم مِنَ الطالبینَ بثاره مع وَلیهِ الاِمام المَهدی مِن الِ مُحَمَدٍ علیهمُ السَلامُ»
خداوند اجر ما را به سوگواری و عزاداری بر امام حسین (علیه السلام ) بیفزاید و ما و شما را از خون خواهان او همراه با ولی خود امام مهدی از آل محمد (علیهم السلام ) قرار بدهد .
مستدرک الوسایل،ج۲،ص۲۱۶
۲۱. امام صادق عليه السّلام ، به (مسمع) که از سوگواران و گريه کنندگان بر عزاى حسينى بود، فرمود
... رَحِمَ اللّهُ دَمْعَتَکَ، اَما اِنَّکَ مِنَ الَّذينَ يُعَدُّوَنَ مِنْ اَهْلِ الْجَزَعِ لَنا وَالَّذينَ يَفْرَحُونَ لِفَرَحِنا و يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا، اَما اِنّکَ سَتَرى عِنْدَ مَوْتِکَ حُضُورَ آبائى لَکَ... .
خداى ، اشک تو را مورد رحمت قرار دهد. آگاه باش ، تو از آنانى که از دلسوختگان ما به شمار مى آيند، و از آنانى که با شادى ما شاد مى شوند و با اندوه ما غمگين مى گردند. آگاه باش ! تو هنگام مرگ ، شاهد حضور پدرانم بر بالين خويش خواهى بود.
وسائل الشيعه ، ج ۱۰، ص ۳۹۷
۲۲. امام صادق عليه السّلام بر سجّاده خود نشسته و بر زائران و سوگواران اهل بيت، دعا کرده و مى فرمود:
اَللّهم ... وَ ارْحَمْ تِلْکَ الاَعْيُنَ الَّتى جَرَتْ دُمُوعُها رَحْمَةً لَنا وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْقُلُوبَ الَّتى جَزَعَتْ وَ احْتَرَقَتْ لَنا وَ ارْحَمِ الّصَرْخَةَ الّتى کانَتْ لَنا.
خدايا ... آن ديدگان را که اشکهايش در راه ترحّم و عاطفه بر ما جارى شده و دلهايى را که بخاطر ما نالان گشته و سوخته و آن فريادها و ناله هايى را که در راه ما بوده است ، مورد رحمت قرار بده.
بحارالانوار، ج ۹۸، ص ۸
بحارالانوار، ج ۷۹، ص ۱۰۲
امام رضا عليه السّلام
۷. يا دِعْبِلُ! اُحِبُّ اَنْ تُنْشِدَنى شِعْراً فَاِنَّ هذِهِ الا يّامَ اَيّامُ حُزْنٍ کانتْ عَلَينا اَهْلِ الْبَيْتِ عليهم السّلام .
اى دعبل! دوست دارم که برايم شعرى بسرايى و بخوانى ، چرا که اين روزها (ايام عاشورا) روز اندوه و غمى است که بر ما خاندان رفته است.
جامع احاديث الشيعه ، ج ۱۲، ص ۵۶۷
حضرت على عليه السّلام
۸. اِنَّ اللّهَ ... اِخْتارَ لَنا شيعَةً يَنْصُرُونَنا وَ يَفْرَحُونَ بِفَرَحِنا وَ يَحْزَنُونَ
هيچ کس نيست که ما را ياد کند، يا نزد او از ما ياد شود و از چشمانش هر چند به اندازه بال پشه اى اشک آيد، مگر آنکه خداوند برايش در بهشت ، خانه اى بنا کند و آن اشک را حجاب ميان او و آتش دوزخ قرار دهد.
غررالحکم ، ج ۱، ص ۲۳۵
حسين بن على عليه السّلام
۹. مَنْ دَمِعَتْ عَيناهُ فينا قَطْرَةً بَوَّاءهُ اللّهُ عَزَّوَجَلّ الجَنَّةَ.
چشمان هر کس که در مصيبت هاى ما قطره اى اشک بريزد، خداوند او را در بهشت جاى مى دهد.
احقاق الحق ، ج ۵،
با سلام به همه دوستان عزیز.